All posts by webmaster muangcha.com

02ก.พ./20

ครัวยายพร

ถ้า…ทัชมาฮาล..คืออนุสรณ์สถาน..ในตำนานแห่งรัก
ของคนผู้หนึ่งที่ใช้คนนับหมื่นนับแสน….
สร้างให้คนผู้หนึ่ง…..
แต่ในสายตาคนผู้นี้…..
มันดูเล็กกระจ้อยร่อย…..ถ้าเทียบกับ…
ครัวยายพร…..
ครัวที่ผู้หญิงคนหนึ่งสร้างขึ้นโดยลำพัง
เพื่อเลี้ยงคนทั้งครอบครัว

ตลอดชีวิตของยายพรถ้าแกอยู่บ้าน
อาวุธยุทโธปกรณ์ที่สำคัญของแก..นอกจาก…
แปรงซักผ้า….เตารีด….ก็ต้องเป็น
ตะหลิว กะทะ และเตาถ่าน…

แกทำ และทำ กับทำ……ทำกับข้าว
ให้พวกเราทุกคนได้กิน
หนึ่งอย่างสำหรับสามีสุดเลิฟ
และสองอย่างสำหรับลูกๆหกคน

แกไม่เคยพึ่งพาผงชูรสเหมือนกับไม่เคยถามว่า
“ทานได้ไหมลูก?”แบบคุณแม่สมัยใหม่ที่ใส่ใจลูก
แต่กับข้าวยายพรไม่เคยเหลือ
แกสามารถทำกับข้าวมื้อต่อมื้อโดยไม่เคยเหลือ
แต่ไม่เคยมีมื้อไหนไม่พอกิน

ปลากดที่ตาอ๋าตกได้จากคลอง
ถูกยกขึ้นโต๊ะกับข้าวเก่าคร่ำคร่า
ในรูปลักษณ์ของ แกงส้มหน่อไม้ไผ่ตง
ขนาบข้างด้วยไข่ทอดและผัดผักกาดขาว

น้ำพริกกะปิเมนูยอดฮิตที่ไม่เคยลงทุน
เพราะเพื่อนบ้านจะเอากะปิ กุ้งแห้ง ผักสดมาให้
ยายพรจัดให้ด้วยรสอร่อยลิ้นของทุกคนทั้งในบ้าน นอกบ้าน
บรรณาการของแกที่ได้ก็คือข้าวสวยร้อนๆคลุกกับน้ำพริกก้นครก
กินกับถั่วพลู ถั่วฝักยาวลวก แตงกวา มะระขี้นก
ถ้ามีเพียงอย่างเดียวคงไม่ใช่ยายพร
ต้องมีหมูสามชั้นต้มกับผักกาดกระป๋องตรานกพิราบ
และไข่ทอดชะอม

ไข่ลูกเขย ต้มเซี่ยงจี๊ น้ำพริกอ่อง ดอกไม้กวาดผัดกับตับหมู
ดอกกะหล่ำผัดกับกุ้ง น้ำพริกปูไข่ หมูย่างกระเทียมพริกไทย
หมูคั่วเค็ม หมึกต้มเค็ม กุ้งหวาน ปลากะพง ปลาอินทรีทอด กะปิหลน กุ้งลวกกับน้ำพริกเกลือ และอีกสารพัดเมนู
ที่แกทำมาตลอดสี่สิบปี

เมื่อตาอ๋าจากไปอย่างปัจจุบันทันด่วน
แกเศร้าซึมลงถนัดตา
เตียงที่เคยนอนก็ไม่ยอมนอน แต่ครัวยังคงเป็นครัว
ยังเป็นที่ที่แกแสดงความรักออกมาอย่างเปิดเผย
กับคนที่แกบอกกับลูกๆตลอดมาว่า….
“ชั้นนะไม่ได้รักพ่อแกหรอก”
โต๊ะกับข้าวเก่าคร่ำคร่ายังคงอยู่
พร้อมกับสำรับกับข้าว..ที่ต้องมีหนึ่งอย่างสำหรับตาอ๋า..เสมอมา…

เมื่อแกลื่นล้ม.หลังจากตาอ๋าจากไปได้ไม่นาน.เป็นผลให้ความจำแกเลอะเลือน….
สิ่งที่แกจำได้อย่างเดียว..คือ…
เช้าต้องเข้าครัว..เย็นต้องก่อเตาหุงข้าว…

เหมือนเคระห์ซ้ำ กรรมซัด เมื่อเกิดอุบัติภัยน้ำท่วมครั้งใหญ่
สายน้ำได้พรากสิ่งเดียวที่แกมีอยู่ในความทรงจำไปด้วย
ครัว…..
หลังจากน้ำลด เมื่อพาแกกลับมาบ้าน
แกยืนสงบนิ่ง เหม่อมองพื้นที่ราบที่ครั้งหนึ่งเคย
เป็นที่ที่แกได้เคยแสดงความเป็นแม่เรือน
กะทะเหล็ก ตะหลิว เตาถ่าน ตู้กับข้าว และโต๊ะเก่าคร่ำคร่าตัวนั้น
หายไป……..
สายตาที่เหม่อลอยและท้อแท้ชุ่มโชกด้วยน้ำตา
“ไม่เหลืออะไรเลยเหรอลูก”
“หมดกัน”

ทัชมาฮาลย่อมใหญ่โต โก้ หรู และเป็นตำนาน
แต่หากมันถูกสร้างขึ้นมาจากคนเรือนหมื่น เรือนแสน
เพื่อคน คนหนึ่ง
แต่สำหรับคนผู้นี้….มันไม่เคยทำให้รู้สึกหรือซาบซึ้งอันใด…
ในสิ่งที่เรียกว่าความรัก..ไม่เคยให้จารึก จดจำ
หรือต้องค้นคว้ามาท่องจำ….
เพราะมันดูเล็กลงถนัดใจ…เมื่อเทียบกับสิ่งก่อสร้าง
ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง สร้างขึ้นมาโดยลำพังเพื่อให้ทุกคนในบ้าน
ได้อิ่มหนำและเจือจานสู่เพื่อนบ้านตลอดสี่สิบปีที่ผ่านมา
ทัชมาฮาลอาจยิ่งใหญ่แต่ไม่เคยใหญ่กว่า…..ครัวยายพร..ของพวกเรา

สำหรับ
ผู้หญิงคนนั้น….ครัวหลังนั้น…..
….ครัวยายพร…..
..น้อมรำลึกถึงซึ่งพระคุณแม่………คิดถึงแม่นะ…
..ไอ้หงอก….เองแม่..

02ก.พ./20

ตาอ๋า ณ ท่าเรือจ้าง

ปีนี้(พศ.2550)พ่ออายุ73 ถ้าพ่อยังอยู่นะ แต่เผอิญพ่อไม่อยู่ พ่อก็เลยมีอายุแค่63
เร็วไปไหม..เร็วไปนะ..ถ้าถามฉัน..ก็เรายังคุยกันได้ไม่เท่าไหร่เลย…
พ่อก็ไปซะแล้ว…พ่อตายในหน้าที่เหมือนกับก๋ง
ก๋งตายเพราะพิษสุรา พ่อตายเพราะพิษบุหรี่
ก็ไม่ใช่บุหรี่อย่างเดียวหรอก อาจจะปนเปื้อนด้วยยาฆ่าแมลงบ้าง
อืมแต่จริงแล้วก็เพราะหมอด้วยนะ…หมาเอ้ยหมอวินิจฉัยโรคของพ่อว่า..
พ่อเป็นไข้หวัดใหญ่..อยู่นานหลายเดือน..จนครั้งสุดท้ายที่พ่อไปพบหมอคนเดิม.
เผอิญท่านไม่อยู่..คงได้ค่ายาจากพ่อและคนไข้คนอื่นอีกเยอะ.
ท่านก็เลยไปพักร้อนที่ญี่ปุ่น…แพทย์อีกท่านก็ตรวจอาการแล้วจับพ่อสแกน
แล้วก็บอกด้วยอาการราบเรียบว่า..”ลุงไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่แต่ลุงกำลังเป็นมะเร็ง
ที่ก้านสมองต้องผ่าตัดด่วนและต้องเป็นที่..กทม.เท่านั้นถึงจะทำได้”
พ่อไม่ทันผ่าเพราะห้องผ่าตัดไม่ว่าง..รอจนแตก..พอมันแตก..ก็ได้ผ่า..
แล้วก็ผ่าซ้ำ..หมอคงมีโปรโมชั่น..ว่าผ่าหนึ่งแถมหนึ่ง..
พ่อคงรำคาญ..ก็เลยจากไปแบบเงียบๆดีกว่า…
วันที่พ่อจากไปก็เป็นวันที่ฝังศพย่า…
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป..นี่ก็จะสิบปีแล้วนะ…
เร็วนะพ่อนะ…
ตลอดเวลาที่พ่ออยู่จำได้ว่ากลัวพ่อสุดๆ..แต่ก็ไม่เคยถูกพ่อตีนะ..
พ่อไม่เคยตีลูกทั้งๆที่มีลูกตั้งหกคน…
และพ่อก็ไม่เคยสอนลูก….จนตอนนี้..เพิ่งจะมาเข้าใจว่า…
แท้ที่จริงแล้วพ่อสอนลูกทุกวัน…พ่อสอนด้วยการกระทำ..
พ่อทำ..ทำ..แล้วก็ทำ..ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว..
แม้ในโลกของความเป็นจริงมันดูเหมือนว่าล้มเหลว…
ก็น่าจะใช่นะถ้าจะวัดจากความเป็นอยู่ บ้านเรามีหนี้สิน
รายจ่ายไม่เคยพอ ต้องกู้ต้องยืม…แต่ไม่หรอกนะ..
พ่อไม่ได้ล้มเหลว..ลูกบางคนต่างหากละที่ทำให้พ่อล้มเหลว
แบมือขอ..ขอ..แล้วก็ขอ ..พ่อก็ให้..ให้..แล้วก็ให้..จนไม่มีจะให้
ก็ต้องไปยืมเขามาให้…นี่หละน้า..พ่อของฉันหละ..แต่ก็ดีใจนะ
ดีใจที่เกิดมาเป็นลูกของพ่อ..ยังไงก็ถ้าชาติหน้ามีจริง…
เลือกผมเป็นลูกของพ่ออีกนะ…เอาแบบชาตินี้เลยนะ
ชีวิตมีรสชาดดี..แต่ต้องอยู่กับผมนานกว่านี้หน่อยนะ…
ก็ผมยังตอบแทนพระคุณของพ่อได้ไม่เท่าไหร่เลย..นะพ่อนะ..
……………………………………………………………………….
ขอกราบคาราวะพระคุณพ่อแทบเท้า
26ม.ค./20

อาจารย์โอม

ศิลปินอีกท่านหนึ่งที่ผมชมชอบในฝีมือของท่าน ท่านไม่ได้เป็นอาจารย์เหมือนๆกับท่านผบ.กมล แต่ผมเรียกเพราะนับถือ อาจารย์โอมเป็นอีกท่านหนึ่งที่ชื่นชมในการวาดภาพบุคคลด้วยเทคนิคต่างๆ และนี่เป็นส่วนหนึ่งของผลงานอาจารย์โอมแกครับ

20ม.ค./20

อาจารย์กมล ชโลบล

ท่านอาจารย์กมล ชโลบล จริงๆท่านไม่ได้เป็นอาจารย์สอนในสถาบันใด แต่ท่านเป็นอดีต ผบ.เรือนจำ ฉะเชิงเทรา พอหลังเกษียณท่านก็ยังสละเวลาพักผ่อนอันมีค่าของท่าน สอนศิลปะการวาดภาพให้กับผู้ต้องขังในเรือนจำต่างๆ ผมเคารพทั้งในความเป็นครูและฝีมือการวาดภาพของท่าน ก็เลยเรียกท่านว่า อาจารย์กมล ครับ

ผลงานสีชอลค์
17ม.ค./20

ภาพถ่ายโบสถ์วัดหลวงพ่อพุทธโสธร

ภาพทุกภาพเป็นลิขสิทธิ์ของเวปเมืองฉะดอทคอม ท่านสามารถนำไปใช้ได้โดย ไม่จำเป็นต้องขออนุญาต ยกเว้นเพื่อการพานิชย์
โบสถ์จำลองหลวงพ่อพุทธโสธรที่สร้างขึ้นใหม่
17ม.ค./20

ห้องเก็บภาพเมืองฉะ

ภาพถ่ายอาจจะมีความสวยงามชวนมองมากน้อยแตกต่างกันไป ตามแต่ฝีมือทักษะและอุปกรณ์ที่ถ่ายภาพนั้นแตกต่างกันไป แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยแตกต่างกันในทุกภาพถ่าย นั่นคือความประสงค์ที่จะเก็บและบอกเรื่องราวต่างๆตามที่ผู้ถ่ายภาพนั้นต้องการจะเก็บไว้ ภาพถ่ายทุกภาพมี่เรื่องราว มีเหตุการณ์และมีแรงบันดาลใจครบอยู่ในตัวของมันเองทุกภาพ ห้องนี้ได้เก็บบันทึกเรื่องราวบางเรื่องราว สถานที่บางสถานที่ในแปดริ้ว ตามมุมมองและทักษะในการถ่ายภาพที่มีอยู่น้อยนิด เก็บไว้เพื่อเป็นการระลึกถึงเพื่อจดจำใน ณ สถานที่นั้น ในช่วงเวลานั้น อย่างน้อยเมื่อกาลเวลาข้างหน้ามาถึง สถานที่ บรรยากาศได้ถูกเปลี่ยนแปลง ลบทิ้งสภาพเดิมออกไป เราก็หวังเพียงว่า รูปถ่ายธรรมดาๆรูปหนึ่ง อาจช่วยรื้อฟื้นความทรงจำที่ขาดหายไปนั้น ให้กลับคืนมาได้บ้าง

โบสถ์วัดหลวงพ่อพุทธโสธร

สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์(สวนสมเด็จ)

15ม.ค./20

ใบประกาศนียบัตร

ใบเครื่องราช ใบประกาศ ใบสำคัญต่างๆ ขึ้นอยู่กับผู้เป็นเจ้าของว่าเจ้าของนั้นให้ความสำคัญกับใบสำคัญต่างๆเหล่านั้นเช่นไร หากรอบแบบไหนใส่เพื่อที่จะให้ดูธรรมดา ดูมีคุณค่า หรือเล่าเรื่องราวได้ เราลองมาดูตัวอย่างของใบสำคัญต่างๆเหล่านั้นกับกรอบหลายๆแบบกันครับ

ใส่กรอบแบบชั้นเดียว
ใส่กรอบแบบ 2 ชั้น โดยการรองฝ้ายไว้ชั้นใน กระจกวางบนฝ้ายเพื่อป้องไม่ให้ชิ้นงานเกิดปัญหาได้ง่ายๆ
ใส่กรอบชั้นเดียวสีโอ๊ค
ใส่กรอบชั้นเดียวไม้สีเงินเพื่อเน้นถึงความทันสมัยของชิ้นงาน
ใส่กรอบชั้นเดียว แต่ใช้วิธีซ้อนกระดาษเม้าท์บอร์ด ยกสูงให้พ้นชิ้นงานที่เป็นเหรียญรางวัลที่ทำจากโลหะ เป็นการสร้างมิติและบอกเล่าเรื่องราวของที่มาของเหรียญรางวัลจากแผ่นติดอก
เรื่องราวและสีของชิ้นงานบ่งบอกถึงการย้อนยุค ใส่กรอบสีโอ๊คอ่อนพร้อมเม้าท์บอร์ด 2 ชั้นเพื่อเน้นชิ้นงานให้โดดเด่น
ใบสำคัญของนามสกุลที่มีอายุยาวนาน ใช้ไม้ย้อม 3 แบบซ้อนกันเป็นกรอบขึ้นมา ให้ดูย้อนยุคกลมกลืนกับความเก่าของชิ้นงาน
กรอบรูปใส่ใบเครื่องราช ใบประกาศแบต่างๆ
โปสเตอร์ใหม่ที่ทำย้อนยุคให้ดูเก่า เลือกใช้ไม้โอ๊คสีอ่อนพร้อมเม้าท์บอร์ดสีน้ำตาล ดูกลมกลืนทำให้ชิ้นงานดูเด่นขึ้น
ปกใบปริญญา
ปกใบปริญญา