มันเหนื่อยนะโยม

ความรักที่ขาดความเข้าใจ

เปรียบไปก็คล้าย…รถยนต์ที่ขาดเชื้อเพลิง

อยากให้มันเคลื่อนที่ไปได้..ก็คงต้องออกแรงเข็น…ประการเดียว…

มันเหนื่อยนะโยม….

……………………………………………..เฒ่าบัดซบ

ไยต้องข่มเขาโคเพื่อขืนให้กินหญ้า

สิ่งมีชีวิต…เมื่อฉันต้องรับผิดชอบต่อมัน
ดังเช่นลูกแมว…สามตัวนี้..
สิ่งที่ทำได้..ก็คงเป็นการหาอาหารที่มันกินได้…
แล้วนำมาให้มัน…หลังจากนั้น…
ก็คงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของมัน..ว่า.
มันจะกินหรือไม่กิน มันจะใช้วิธีการใดเพื่อ..
ให้อาหารตรงหน้า..เป็นของมัน..

ก็คล้ายกับคน..ที่ฉันต้องรับผิดชอบ..
ฉันก็คงพยายามหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเขา..
นั่นคือ ความรู้ ปัญญา และ
แนะนำวิถีที่ดีและถูกต้องให้
ส่วนเขาจะเก็บเกี่ยว บ่มเพาะ
และเดินไปตามทางที่ดีได้หรือไม่
นั่นย่อมต้องอยู่ที่ตัวเขาเลือกเอง

ในเมื่อทุกสิ่งที่ทุกคนนำมากองไว้ตรงหน้าเขา
แล้วเขาไม่เห็นความสำคัญ
ไม่ลงกระทำ…ก็คงต้องปล่อยเขาไป…

ปล่อยให้เขาใช้ชีวิตของเขาไป
เพราะถ้าเขาไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง
ไม่ทำเพื่อตนเอง มันก็คงช่วยอะไรไม่ได้
คนที่ไม่ให้โอกาสตนเอง ไม่คิดทำเพื่อตนเอง
การช่วยเหลือผู้อื่นของเขา..
ก็ไม่ต่างอะไรกับตัวร้ายในละครน้ำเน่า…ที่..
ตอหลดตอแหล ประจบประแจง สอพลอไปวันๆ

ปลาที่วางอยู่ตรงหน้า
ถ้าแมวมันไม่กิน..
ฉันก็คงไม่ทำถึงขนาดต้องหยิบมาป้อนใส่ปากมันหรอก..

 เฒ่าบัดซบ