พลังใจในวันวารที่ว่างเปล่า

ครั้งหนึ่งฉันเคยมีเด็กน้อย..อายุเพียงไม่กี่เดือน…เป็นเพื่อน….
ไม่นานนัก..แม่เขาก็มารับกลับไป..ด้วยว่าทนคิดถึงลูกไม่ไหว..
อีกครั้งที่ฉันพานพบเด็กน้อยคนนั้น…เธอหน้าตามอมแมม…และยังไม่ได้เรียนหนังสือ…ไปอยู่ด้วยกันไหม?…ไปเรียนหนังสือกัน…
เด็กน้อยตอบตกลง….เราสองก็ได้มาร่วมชายคา…ร่วมชายคา…
ร่วมชายคากันภายใต้สังคมอันซับซ้อน…
ภายใต้สังคมที่มีแต่คำว่า”ขาด” มากกว่าคำว่า”มี”….
แต่เราก็อยู่ร่วมกันมา…สิ่งที่ฉันเฝ้าพร่ำสอนเด็กน้อย ของฉัน….
โตมาต้องเป็นคนดีนะ….โตมาต้องรู้จักใช้เงินและเก็บออมนะ…
ทั้งๆที่เด็กน้อยของฉันแทบจะไม่ได้หยิบจับเงินเลย….
ไม่ได้กินขนมอย่างที่อยากได้กิน…ไม่ได้ของเล่นอย่างที่อยากได้…
แม้ว่ามันมีราคาถูกซักเพียงใด…
เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มีแต่คนให้มา…แต่เราก็..อยู่ร่วมกันมา…
สิ่งที่ฉันมักได้ยินเป็นประจำจากปากเด็กน้อย…ก็คือ..
พรุ่งนี้หนูปลุกแล้วไปส่งหนูที่โรงเรียนนะ….
อุ้มหนูหน่อย…
เดี๋ยวคืนนี้จะสวดมนต์ให้พรุ่งนี้มีลูกค้าเย๊อะๆ…
มีลูกค้าเต็มร้านจะได้มีสตางค์..แล้วพาหนูไปกิน kfc นะ…
….และถ้าวันใดที่ฉันไปรับเขาที่โรงเรียน..
เด็กน้อยของฉันจะดีใจมาก..ดีใจที่ฉันไปรับ..และรู้ว่า..
เย็นนี้เขาจะได้สตางค์…ไปซื้อหวานเย็น..ได้กินน้ำอัดลมจืดๆแก้วละ 5 บาท…
ได้นั่งรถกลับบ้านกับฉัน…แต่ดูเหมือนตาฉันพร่ามัวในเวลานั้น…
เวลาที่ความจนยากเข้าสิงสถิตย์..ฉันจึงไม่อาจมองเห็น..
แววตาที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุข…ของเด็กน้อย…
แววตาที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุข..แม้รู้ว่า…เมื่อกลับถึง…บ้าน…
เขาจะต้องอยู่คนเดียว เล่นคนเดียว ทำไมนะรึ
ก็เพราะทุกเย็น..ฉันมีเรื่องราวที่ต้องกระทำ
มันดูเหมือนหน้าที่ ดูเหมือนเป็นความรับผิดชอบ..
หน้าที่และความรับผิดชอบต่อลูกคนอื่น..
ฉันโชคดีที่เด็กน้อยของฉันไม่เคยตั้งคำถามกับฉันว่า…
“แล้วหนูละ”? ไม่เคยได้ยินเหมือนกับคำถามที่ว่า…
ทำไมแม่ไม่มาหาหนู? ทำไมแม่ไม่โทรมาเลย?
ทำไมแม่ไม่ส่งเงินค่าเทอมมาให้หนูบ้างนะ?
เด็กน้อยของฉันน่ารักเสมอ…
แล้ววันหนึ่ง..เด็กน้อยคนนั้นก็จากฉันไป..ไปเพื่ออยู่กับแม่ของเขา..
อันที่จริงความปรารถนาของเขาคงไม่สัมฤทธิ์ผลหรอกนะ..
ถ้าเวลานั้น…ฉันไม่ตัดสินใจจะออกเดินทาง..
เดินทางไปบนเส้นทางที่ไม่รู้ว่าอะไรรออยู่ตรงหน้า…
เด็กน้อยเองก็คงจะไม่ยอมจากไปโดยดีหรอก..ถ้า..ไม่มีคำสัญญาว่า..
ถ้าฉันมั่นคงเมื่อไหร่เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีก..
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตัดสินใจ…นั่นเพราะฉันรู้ว่า…
ต่อไปนี้เด็กน้อยจะมีเพื่อนเล่น..จะมีแม่คอยอยู่เคียงข้างให้ปรึกษา…
เด็กน้อยจะไปโรงเรียนโดยไม่ต้องถูกคุณครูทวงถามค่าเทอม…
เหนืออื่นใดฉันเชื่อว่าเด็กน้อยของฉันได้อยู่ในที่ปลอดภัย…
มีข้าวกินทุกมื้อ…เมื่อกาลเวลาผ่านไป..ฉันรู้ว่าฉันคิดผิดทั้งหมด..
เด็กน้อยเริ่มถามฉันทุกครั้งที่ได้คุยกัน…เมื่อไหร่จะรับหนูไปอยู่ด้วย?…
หนูเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ…และทุกครั้งคำตอบที่ได้ก็คือการรอคอย…
คอยก่อนนะ..ถ้าเมื่อไหร่ฉันมั่นคง..และมั่นใจว่าจะไม่ทำให้ลำบากอีก..
ฉันจะมารับหนูไปอยู่ด้วยนะ
เด็กน้อยคนดีของฉันไม่เคยดื้อ เธอเชื่อฟังฉันตลอดมา…
เชื่อในคำสัญญาเพราะฉันไม่เคยโกหกเขา…
และ ณ วันนี้ ตรงนี้ ฉันเองก็ยังมองหาหนทางไม่เจอเลย…
เด็กน้อยคนดีของฉัน..คนที่ทำให้ฉันรู้ว่า.
ฉันผ่านห้วงเวลาแห่งความทุกข์มาได้เช่นไร…
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และแววตาอันใสซื่อ
ทำให้ฉันหยัดยืนมิล้มลง…ความหิวโหยอันทรมาณไม่สามารถทำอะไรฉันได้…
ณ วันนี้ ตรงนี้..ฉันอยากให้เธออยู่ใกล้ๆฉัน…
ฉันจะทดแทนกาลเวลาแห่งความว่างเปล่าให้เธอ..เด็กน้อยของฉัน…
สัญญานะ…สัญญา..ว่าจะคอยฉัน…
สัญญานะ..สัญญา…เด็กน้อยคนดีของฉัน….
……………………………………………………………………………………….
มอบให้เด็กน้อยคนนั้น…
เด็กน้อยที่รอคอยการมารับของชายคนหนึ่ง
ขอให้กาลเวลาแห่งความว่างเปล่า…และการรอคอยของเธอ….
จงสิ้นสุดโดยเร็ว…..
ด้วยรัก…