สัญญาของพ่อและการรอคอยของหนู

วันที่จากไป..พ่อบอกว่า…
“พ่อสัญญาลูก..ถ้าพ่อมั่นคงเมื่อไหร่..พ่อจะรับหนูไปอยู่ด้วย.
ทุกครั้งที่พ่อโทรมา…พ่อก็บอกให้หนูรอ…รอและเป็นเด็กดี..
คงอีกไม่นานเราคงอยู่ด้วยกัน…
หนูก็รู้ว่าคำว่าเราตอนนี้..ไม่ใช่แค่หนูกับพ่อ…
แต่..ยังมีน้อง….กับแม่ของเขา..
มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับหนูหรอกนะ..
เพราะพ่อเองก็เล่าให้ฟังตั้งแต่หนูจำความได้…
แต่มันก็แปลกในความรู้สึกของหนู…ในตอนนั้น…
หนูอยากเลี้ยงน้อง..อยากเล่นกับน้อง..แต่…
ทำไมพ่อถึงปฏิเสธ..
จนกระทั่งวันที่พ่อจากหนูไป…
จากไปเพื่ออยู่กับน้อง..แม้ว่ามันจะเกินกำลังของเด็กแปดขวบอย่างหนูจะเข้าใจ
แต่หนูก็เข้าใจตามประสาของหนูว่า
ถ้าการที่พ่อจากไปแล้วอยู่กับน้อง
มันจะทำให้หนูได้อยู่กับพ่ออีกครั้ง
หนูก็ยินยอมและรอวันที่พ่อจะมารับหนูไปอยู่ด้วย
นี่ก็เกือบสามปีแล้วนะพ่อ..หนูได้พบกับพ่อสามครั้ง
คุยโทรศัพท์กับพ่อสิบกว่าครั้ง
สิ่งที่ได้ยินจากพ่อก็คือ…
เป็นเด็กดี…ตั้งใจเรียน..และ…
อีกไม่นานเราคงได้อยู่ด้วยกัน…
หนูก็ยังเชื่อพ่อเพราะหนูรักพ่อ..อยากเป็นเด็กดีของพ่อ…
แม้ว่าวันนี้ที่ๆหนูอยู่..สังคมมันเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง….
ตา..กับ..ยาย..ก็ไม่รักหนู..เหมือนเมื่อก่อน…
ไม่เคยพูดดีๆกับหนู..ไม่ให้หนูคุยกับพ่อ..
เวลาใครมาว่าพ่อไม่ดีหนูก็เถียงแทนพ่อเขาก็โกรธหนู…
แม่ก็ไม่ค่อยกลับบ้าน..กลับมาก็ไม่ยอมเล่นกับหนู…
เวลาหนูมีปัญหาหนูคิดถึงพ่อแต่หนูก็ไม่รู้ว่า
พ่อกับน้องอยู่ที่ไหน…เบอร์โทรศัพท์ก็ไม่มี…
สารพัดปัญหาที่เข้ามาหนู…หนูก็อดทน..และเชื่อคำที่พ่อบอก…
“อดทนนะลูก เป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน พ่อรักหนูนะ.
หนูทำทุกอย่างเท่าที่เด็กอายุสิบสองจะทำได้
เพื่อรอเวลา..เวลาที่เจอหน้าพ่อ..ให้พ่อกอดแล้วบอกกับหนูว่า…
“เด็กดีของพ่อ..พ่อมารับแล้วไปอยู่กับพ่อนะ.”
แม้หนูเริ่มรู้แล้วว่ามันเป็นการยาก..ยากสำหรับหนู
เพราะสังคมผู้ใหญ่มันซับซ้อนเกินกว่าหนูจะเข้าใจ..
แต่หนูก็จะรอ..รอวันที่พ่อสวมกอดหนู..แล้วบอกว่า…
“ไปอยู่กับพ่อนะเด็กดี..”
……………………………………………………………………………
มอบให้เด็กหญิงคนหนึ่งที่เธอรอคอยพ่อของเธอ ก็ได้แต่ภาวนา…
ขอให้เธอสมหวังโดยเร็วที่สุดก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป