ขมขื่นหรือชื่นหวาน..นั่นอยู่ที่ใจเธอ

มีคนเขาบอกว่า..ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่น..แต่..
ผลของมันหวานชื่นเสมอ
ฉันเชื่อเช่นนั้น..และบอกกับเธออยู่เสมอเวลาเธอท้อแท้…หดหู่
ที่ต้องสู้กับงาน กับผู้คนที่รายรอบเธอ…
เธอก็อดทนและสู้กับมัน..วันนี้ผลตอบแทนต่างๆที่มีเข้ามาหาเธอ
มันหอมหวานกว่าที่ฉันคิดไว้มากมายนัก…ยกเว้นเรื่องหนึ่ง…
เรื่องราวของความรัก..ฉันองก็รับรู้เรื่องของเธอ….
นานไหม ก็นานเท่าที่เธอปกปิดเอาไว้
ฉันเฝ้าถามตัวเองว่านี่เธอกำลังต่อสู้เพื่อเอาชนะอะไร
สังคม ผู้คน หรือเธอกำลังต่อสู้เพื่อคววามหวังที่เขาโปรยหว่านเอาไว้
ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกอบอุ่น มั่นคง กับคำสัญญาเหล่านั้น
ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงที่เกิดจากความเชื่อมั่นตนเอง….ที่…
แฝงไว้ซึ่งความดื้อดึงและอยากเอาชนะ
จำได้ไหมที่ฉันเอ่ยคำของปีศาจสุราเฒ่า..
อมตะวาจาที่ว่า..ศัตรูที่น่ากลัวยังน่ารักกว่าสหายทรยศ…
สหายที่ทรยศมักเพาะบ่มกมลสันดานเหล่านั้นไว้
เอาไว้เพื่อทรยศสหายคนต่อไปที่ผ่านพบมัน
ฉันเข้าใจและรับรู้ความรู้สีกของเธอได้ดี
ตลอดเวลาฉันก็เลยไม่เคยก้าวล่วงเข้าไปในโลกของเธอ..กับเขา..และ
ผู้คนที่คนรอบตัวเขา คนเหล่านั้นเป็นยิ่งกว่าสหาย…
เพราะเขาคือครอบครัว…ครอบครัวที่เขาก็ใช้วิธีใกล้เคียงกับเธอ..
จะรุนแรงไปไหมถ้าฉันจะใช้คำว่า แย่ง อืม….
ขอใช้คำว่าแทรกแซงเพื่อให้ได้มาดีกว่า….
ฉันเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาหรอกนะ
ถ้าถามถึงอดีต…
ฉันจึงกล้าพูดได้ว่า…ฉันเข้าใจเธอดี…
และหวังว่าเธอเองก็คงเข้าใจฉันด้วย…
ฉันเองก็อยากจะพูดกับเธออีกครั้ง…ว่า
ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่นแต่ผลของมันหวานชื่นเสมอ…
ถ้าเธอใช้มันอย่างถูกเรื่อง…แต่..วันนี้เธอทำให้ฉันคิดใหม่ได้ว่า…
ความอดทนเป็นสิ่งที่ขมขื่น..แต่ในบางเรื่อง…
ผลของมันกลับขมขื่นกว่าเสียอีก