เลี้ยงต้นไม้ปลูกต้นไผ่ ใจไร้ซึ่งตัวเรา

ลดความปรารถนาในวัตถุให้ต่ำเท่าที่จะต่ำได้
ปลูกไม้ปลูกไผ่
ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างให้กับความว่างเปล่า
ลืมทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่มีอะไรจะลืมอีก
จุดธูปชงชา
อย่าได้ถามว่าใครเป็นใครมาแต่ไหน

ประวัติซินแสอู่หลิว

มีชายคนหนึ่ง ไม่รู้ว่ามาจากไหน และก็ไม่รู้ว่ามีชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร เขาปลูกต้นหลิวไว้ที่ข้างบ้าน 5 ต้นคนทั้งหลายจึงพากันเรียกเขาว่า “ซินแสอู่(ห้า)หลิว”
ซินแสอู่หลิวเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดค่อยจา ไม่ชอบชื่อเสียงลาภยศ  ก่อนหน้านี้ ก็เคยมีขุนนางใจซื่อมือสะอาดคนหนึ่ง เขาไม่ยอมก้มหัวให้กับอำนาจอิทธิพล ยอมลาออกละทิ้่งตำแหน่งหน้าที่ กลับไปอยู่บ้านปลูกต้นไม้ต้นไผ่ ไม่ไยดีในความสุขทางวัตถุ มีชีวิตอยู่อย่างสบายใจไร้กังวล
ซินแสอู่หลิวชอบดื่มเหล้า แต่เขายากจนมาก มักจะไม่มีเงินซื้อเหล้าอยู่บ่อยๆ เพื่อนสนิทรู้ใจเขา จึงมักเตรียมเหล้าไว้เลี้ยงเขาเสมอๆ พอเขาไปถึงบ้านเพื่อน ก็ตั้งหน้าตั้งตาแต่จะดื่มอย่างมีความสุข เมาแล้วก็กลับ ปฏิบัติตนความพอใจ ไม่เสแสร้ง
ในบางครั้งเขามีเหล้าอยู่เอง ก็เชิญเพื่อนฝูงมาร่วมดื่มกันอย่างมีน้ำใจ เมื่อเขาเมา ก็บอกเพื่อนว่า “ข้าพเจ้าเมาแล้ว พวกท่านก็กลับกันได้แล้ว”
สารทฉงหยางในปีหนึ่ง ซินแสอู่หลิวไม่มีเหล้าจะดื่ม จึงออกไปนั่งอยู่กลางต้นเบญจมาศที่ปลูกไว้หน้าบ้าน ไม่นาน มีเด็กสวมเสื้อขาวคนหนึ่งนำเหล้ามาให้ เขาไม่ถามว่าใครเป็นคนนำมาให้ รับมาได้ก็ดื่ม หมดแล้วก็กลับเข้าบ้าน
อุปนิสัยตรงไปตรงมาไม่มีพิธีรีตรองเช่นนี้ ทุกคนต่างก็พอใจ จึงไม่มีใครตำหนิติเตียนเขาในเรื่องมารยาทต่างๆ
ซินแสอู่หลิวอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ จะพังมิพังแหล่ กันลมไม่ได้ กันฝนก็ไม่ได้ สวมผ้าฝ้ายสั้นๆ ที่ปะไปทั่วทั้งตัว ข้าวสารก็มักจะไม่มีติดก้นไห แต่ใจเขาก็ลืมความได้ความเสียอะไรไปสิ้นแล้ว จึงมีชีวิตอยู่ด้วยความผาสุกเป็นอย่างยิ่ง บางครั้งก็เขียนบทประพันธ์อะไรบ้างเพื่อความเพลิดเพลินของตัวเอง “ประวัติของซินแสอู่หลิว”เรื่องนี้ เขาเป็นคนเขียนมันขึ้นมาเอง
แล้วซินแสอู่หลิวผู้นี้เป็นใครกันแน่?
เขาก็คือมหากวีลูกทุ่งนาม “เถายวนหมิง” ผู้โด่งดังนั่นเอง