ใจไร้ความปรารถนาฟ้าดินก็สงบ มีหนังสือและพิณในมือก็คือผู้วิเศษ

ใจไม่พึงปรารถนาในวัตถุ
ก็จักเป็นเช่นฟ้าโปร่งทะเลกว้าง
มีหนังสือและพิณอยู่ข้างกาย
ก็จักประดุจสถิตอยู่บนสรวงสวรรค์วิมานแมน

ฮุ่นตุ้นตายแล้ว

นานมาแล้ว ทะเลเหนือ-ใต้ต่างก็มีเทพเจ้าเป้นผู้ครอบครองดูแลอยู่ ในส่วนดินแดนตรงกลางนั้นกลับเป็นของสัตว์โบราณชนิดหนึ่งมีชื่อว่า”ฮุ่นตุ้น”
ฮุ่นตุ้นไม่มีขา สวมรองเท้าก็รู้สึกสบาย
ฮุ่นตุ้นไม่มีเอว เมื่อรัดเข็มขัดก็ไม่รู้สึกผิดปกติ
ฮุ่นตุ้นไม่รู้ว่าอะไรคือเงิน อะไรคือชื่อเสียงเกียรติยศ ดำรงชีวิตอยู่ด้วยความผาสุกเป็นอย่างยิ่ง
ฮุ่นตุ้นมีฟ้าของตนอยู่ผืนหนึ่ง มันเหมือนกับฟ้าของพวกเด็กๆกว้างใหญ่ไพศาล สีครามโปร่งใสปราศจากเมฆหมอก ปราศจากควันดำ
เทพเจ้าแห่งทะเลเหนือและใต้ มักจะพบกันในดินแดนของฮุ่นตุ้น ฮุ่นตุ้นก็ชอบคบค้า แต่ละครั้งให้การต้อนรับเทพเจ้าทั้งสองด้วยความจริงใจ เทพเจ้าแห่งทะเลเหนือกับใต้ คิดอยากจะตอบแทนความดีของฮุ่นตุ้นที่สามารถเข้าใจความประสงค์ของตนดี จึงปรึกษากันว่า
“ทุกๆคนมีเจ็ดทวาร เพื่อใช้ดู ใช้ฟัง ใช้หายใจ ใช้กิน แต่เหตุไฉนฮุ่นตุ้นจึงไม่มี? เพื่อตอบแทนความดีฮุ่นตุ้น เราทั้งสองจงมาช่วยฮุ่นตุ้นเจาะทวารทั้งเจ็ดกันเถิด จะได้เป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง”
ดังนั้น เทพเจ้าทั้งสองจึงช่วยฮุ่นตุ้นเจาะทวารวันละ 1 แห่ง จนถึงวันที่เจ็ด ทวารทั้งเจ็ดก็ถูกเจาะเรียบร้อย แต่ฮุ่นตุ้นได้รับมลพิษจากโลกภายนอกสิ้นลมตายไปในวันนั้นเอง
ฮุ่นตุ้นตายแล้ว ความจริงเดิมทีมันสุขสบายมาก โลกของมันบริสุทธิ์สะอาดยิ่ง ต่อมามันมีตา มีหู จมูก ปาก มันเพ่งดูห้าสีจนตาบอด มันเฝ้าดมกลิ่นห้ากลิ่นจนจมูกเสีย มันเงี่ยหูฟังห้าเสียงจนหูหนวกและตายไปในที่สุด
คนเรา ถ้าไม่ละโมบในการเสพวัตถุของโลกมนุษย์ ทุกสิ่งทุกอย่างพอใจในความอ่อนบางจางจืด ให้เป็นไปตามธรรมชาติ ใจของคนเราก็จะเป็นดั่งฟ้า ฤดูใบไม้ร่วงที่โปร่งใสไร้เมฆหมอก จะเหมือนดังมหาสมุทรไร้ขอบเขตจะทำอะไรก็ไร้สิ่งพันธนาการ ปราศจากความวิตกกังวล ภาวะจิตในความเกษมสำราญเช่นนี้ ขอแต่ว่าในบ้านมีพิณมีหนังสืออยู่ แม้จะเป็นกระท่อมเล็กๆ ก็จะรู้สึกเป็นดั่งหนึ่งอยู่บนทิพยวิมานแดนสวรรค์ในโลกมนุษย์นั่นเทียว