เข้มข้นมิเท่าอ่อนจาง ความสำเร็จจักบังเกิดในบั้นปลาย

ดอกถาวดอกหลี่แม้จะสวยงาม
ที่ไหนจะแข็งแกร่งบริสุทธิ์เฉกเช่น ต้นสนเขียวขจี?
ลูกหลีลูกซิ่งแม้จะชุ่มคอ
ที่ไหนจะหอมหวนชวนลิ้มเฉกเช่นผลส้มเหลืองอร่าม?
ถูกแล้ว เข้มข้นย่อมจะอยู่นานมิเท่าอ่อนจาง
สมหวังแต่เยาว์วัย ย่อมมิสู้สำเร็จในบั้นปลาย

ของเล่นของเสี่ยวจู้จื่อ

เมื่อพูดถึงของเล่นของเสี่ยวจู้จื่อ ก็มีมากมายนับไม่ถ้วน มากมายหลายเข่งทีเดียว แต่เสี่ยวจู้จื่อมีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง
ที่แตกต่างจากเด็กทั่วไป คือแกชอบที่จะระบายสีของเล่นโดยใช้สีที่ฉูดฉาด สาวพี่เลี้ยงคือ หวังมา จะต้องบ่นทุกครั้ง
ที่เก็บของเล่นของเสี่ยวจู้จื่อว่า สีฉูดฉาดพวกนั้นมันทำให้แกตาลาย และมักจะห้ามไม่เขาระบายสีของเล่นอีก
ซึ่งนั่นก็อาจจะเป็นเพราะพวกผู้ใหญ่ทั้งหลายนั้นมักจะรู้สึกตรงข้ามกับเสี่ยวจู้จื่อเสมอ เพราะทุกครั้งที่มีพ่อค้า แม่ขาย
หาบของมาวางที่หน้าบ้าน ทุกคนในบ้านจะเฮโลออกไปเพื่อเลือกซื้อสินค้า และที่ทุกคนชอบตรงกันก็คือ ผ้าเช็ดหน้า
ในทุกครั้งที่เลือกซื้อมือก็จะเลือกปากก็มักจะพูดว่า
“เอาที่สีอ่อนหน่อย”
“ผืนนี้สีฉูดฉาดไปดูน่าเกลียด มีผืนอื่นไหม?”
แต่สำหรับเสี่ยวจู้จื่อแล้ว เขากลับมองว่า ผ้าเช็ดหน้าที่สวยต้องมีสีฉูดฉาด และทุกครั้งที่ร้องขอก็จะได้ยินผู้เป็นแม่พูดว่า
“เด็กๆจะไปรู้อะไร สีอ่อนหน่อยจะดีกว่า เด็กๆก็มักจะชอบสีฉูดฉาดแบบนี้แหละ รอเมื่อลูกโตขึ้นอีกสักหน่อย ก็คงจะชอบสีอ่อนๆเหมือนแม่แน่ๆ”
สิ่งซึ่งมีหลายรูปแบบหลายสีสันสะดุดตา พอได้เห็นก็มีคนชอบในทันที แต่ก็เพราะมันมีสีฉูดฉาดเกินไป บาดตามากเกินไป ดูทนสู้สีอ่อนจางสักหน่อยไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ “ภาษิตรากผัก” จึงได้เขียนไว้ว่า
” ดอกถาว ดอกหลี่ แม้จะสวยสด แต่ไหนเลยจะทนทานมั่นคงและเขียวขจีเช่นต้นสนสด? ลูกหลี ลูกซิ่ง แม้จะหวานชุ่ม แต่ไหนเลยจะเทียบได้กับความหอมหวานชวนชื่นของผลส้มยามสุก? ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เข้มข้นแต่ในระยะสั้นย่อมจะสู้อ่อนจางแต่ยั่งยืนไม่ได้ ก็เหมือนดังคนเราได้รับความสำเร็จตอนอายุน้อย ก็มักจะไม่มั่นคงยั่งยืนดังเช่นความสำเร็จในวัยสูงอายุ”